Krachtige elementen, niet altijd Zichtbaar….

Maartje Pronk

De geboorte van een Museum vraagt zoveel meer dat het draagschap haast niet is te voldoen aan de wens van de Kunstzinnige invloeden die zich langzamerhand ontwikkelen als toonaangevende Modules. Ze verwezenlijken Krachten en geven het penseel de overhand om het element vast te leggen en te doen consumeren in een Ruimte. Genadeloos wacht het op meer, een Zielend mens, het doet zijn stappen tellen. Menig koord doet je scheiden van het tafereel waar je het zien zijn doet oplichten, de ontdekking in je Zelf. De luiken zijn geopend, kom verder. Doe je hart niet wreken om de kunst van het bestaan te doorbreken, om af te rekenen met je intense Geluk die je doet belanden in de bovenkamer, het Museum. Vanwaar die lift?

Neen, niet afdwalen. Recht toe aan gezeten op een vleugel begeef ik me in een oase van rust naar een Beeld wat niet te hanteren is, maar aanreikend door het gelaat voel ik de sporen van weleer. Mondelings doet je Geloven dat de geboorte nabij is. Nog de laatste weeën doen zich voor als het vloeiend de wereld kan aanschouwen en de verf doet druipen in een doek vanwaar de Mensheid zijn erfelijkheid niet kan wissen, maar juist daarom dit openbaart in een onderkomen waar menigeen naar op zoek is. Een gebroken Melodie geeft de toon aan in dit oeuvre, maar al spoedig is het bereik daar.

Melancholie is de uitspraak naar degenen die zich begeven in het depot, afwachtend op de voorspoedige vooruitzichten om het Daglicht te aanschouwen. Zij tellen de uren. Laat het zichtbaar zijn, de wezen blijven onder in het gevang, het Moederschap doet ze ontluisteren. Opwaarts komen ze tot Leven. Geprezen zijn Zij die dit in hun bestaan Glorieus mogen beleven: de collectie in al zijn Waarden. Het inwendige in dit alles is niet te vinden op de vloer. Nu, dat is niet verdraagzaam, maar om de juiste keuze te maken is er een vernauwing in het vergane wat zal uitblinken in een donker bestaan.

Maar als je Geluk hebt, zodat de KUNST gezien mag worden en voor een aantal maanden te kust en te keur te kijk wordt gezet in een vitrine, doet dit zich manifesteren als zijnde het Leven. Laat het zo zijn: de bijzondere Collectie, dit alles van weleer, voor een ieder stuk voor stuk toonbaar te wezen in een onderkomen waar de vensters zijn geopend voor het doorlichten van de Ziel, die zich wankelend doet verbouwen in een verkrampte hoedanigheid. Het is en blijft een spelend element. De gevers en nemers doen de damp opsnuiven uit een sidderend waarmakend Bestaan, zoals zo velen afwachtend op de Genade van wat komend is!!

Maartje Pronk.