Google +1

mijn vriend, de schilder Steven Kwint (1931 - 1977)

herinnering van de schilder Paul Werner


(de schilder Steven Kwint op Wikipedia)

Op de normaalschool opleiding voor tekenleraren leerde ik Steven Kwint voor het eerst kennen op de openingsavond in de aula, een soort kapelachtige ruimte waar links en rechts in plaats van heiligenbeelden twee Griekse godenbeelden stonden: links Apollo en rechts Venus.

Hij zat even beneden het beeld van Venus in een blauwe boerenkiel, een zoals Vincent van Gogh op verschillende zelfportretten draagt. Verder kortgeknipt lichtrood haar en baardje. Ik raakte met hem in gesprek en het bleek, dat hij in de academieklas zou komen, terwijl ik naar de dagschool ging. Hij was ongeveer mijn leeftijd en de meeste leerlingen waren 10 jaar jonger dan ik. Steven kwam uit Elst en had de Arnhemse Academie afgemaakt. Eind 1959 ( ik was intussen weggestuurd) kwam ik hem bij Kunstkontakt tegen in de Van Campenstraat, een kunstuitleen en galerij van de legendarische en beruchte kunsthandelaar Rob Rozemond. Ger Langeweg had mij aanbevolen. Tijdens mijn schoolperiode aan de Hobbemakade op de hoek van het Rijksmuseum, had de galerij een naakt, een olieverf van mijn hand in de etalage gezet als blikvanger, hetgeen ook lukte, aangezien de leraren van de tekenschool hier langs kwamen en om de hoek in het artiestencafé koffie gingen drinken. Toentertijd werd het de leerlingen verboden te exposeren en daarom moest ik op rapport komen bij de directeur Janssen.

In 1962 had Steven een solo-expositie in Kunstkontakt en de laatste dag was de inrichting nog niet klaar. Steven vroeg mij te komen helpen en vlak voor de opening door Charles Wentinck kropen wij nog over de vloer om het tapijt vast te spijkeren. Eugène Brands die een lezing met jazzplaten zou houden keerde niet meer terug. Zo begon een lange vriendschap.

Ik was intussen verhuisd van de Bloemgracht naar de Handweg 5, een oud pand gelegen aan de Poel in Amstelveen. Het was het oude tolhuis uit de zeventiende eeuw, met bomen omzoomd en met een soort schiereiland erachter met bouwmateriaal van de huisbaas. Hier kwam Steven vaak met vrienden op bezoek, o.a. Ria R. Hij had haar in de schilderklas ontmoet en ze werd zijn muze. Toen zij in verwachting was, werd zij van de Academie gestuurd door prof. Vroom en Steven woonde samen met haar op Wittenburg. Hij had er nogal moeite mee, dat het kind niet van hem was. In die tijd was hij ernstig ziek, moest opgenomen worden en toen wij exposeerden bij St. Lucas in de nieuwe vleugel van het Stedelijk in 1963 vertrok hij eerder met een beurs naar Zuid-Frankrijk.

Ondertussen had hij mij geadviseerd in de BKR te komen. Dat lukte na een keer afgewezen te zijn. We hadden afgesproken samen naar Barcelona te gaan met vakantie. Ik kwam liftend uit Bretagne waar ik geschilderd had naar Montpellier en wachtte hem daar op in de Cité Universitaire. Ik had weliswaar geen beurs, maar deed alsof ik daar logeerde. Samen reisden we per trein en vonden een pension met maaltijd vlakbij de Paseo Gracia. Wel een chique buurt, maar de kakkerlakken renden in de douche in het rond en in de slaapkamer werd ik een prooi voor de wandluizen; mijn bed stond onder het kruis, 'een plek voor jou', zei Steven, ik was van het houtje, zoals hij wat plagend zei. Ik kreeg behoorlijk koorts en werd behandeld door de hospita met een soort poeder en toen zijn we naar het Plaza Real gelopen om flink wat reuze pilsen te drinken, de zogenaamde campions glazen van vijf liter. Het hielp wel tegen de gloeiende jeuk. Later bezochten we het Museo Picasso in de Barrio Gótico, de Barrio Chino (nu gesaneerd, een soort Walletjes in het kwadraat) en een grote tentoonstelling Arte de America en España, waar we voor de eerste keer Pop-art zagen van Noord- en Zuid-Amerika en Spanje. We waren binnengeloodst door een Spaanse schilder, die ook exposeerde, maar zijn naam niet noemde. Het was augustus 1963. Later had het Haags Gemeentemuseum de eerste manifestatie van Pop-art en nieuwe figuratie.

Steven ging terug naar Montpellier i.v.m. zijn beurs. Aangezien ik financieel wat moeilijk zat, moest ik een baantje zoeken en heb dagen tussen de werklozen gezeten, totdat ik een tijdelijke aanstelling met werkvergunning kreeg in een hotel aan de Costa Brava, waar ik meteen in de keuken werd gezet als bordenwasser etc. Een ware belevenis, van acht uur 's morgens tot tien uur 's avonds met uitzondering van de siësta, slecht betaald werk. Alleen bijzonder aardige mensen en goed van eten en drinken. Zelfs nog een dag meegestaakt en loonsverhoging gekregen. Het was ook een kijkje in de Spaanse sociale keuken. Na een maand keerde ik terug naar Amstelveen.

Toen Steven terugkwam uit Madrid en Toledo kwam hij weer regelmatig op bezoek en begeleidde mij. Toen ik trouwde met Corrie vanuit een kraakpand in Wittenburg, kwam hij als huwelijkscadeau aan met mijn portret. We namen een poosje onze intrek op zijn atelier in Slotermeer. Daarna kreeg hij een atelier in de Palmdwarsstraat en in een oud schoolgebouw in de Tweede Nassaustraat en gaf mij een tip dat daar nog een lokaal vrij was (zie daarvoor 'Het Kafka-paleis').

Na enkele relaties trouwde Steven ook, met Rens. Op zijn atelier maakte Steven veel portretten, o.a. van Ben Webster. Helaas was 1973 een dramatisch jaar, politiek en persoonlijk: staatsgreep in Chili, Ben Webster stierf plotseling aan een beroerte en dat greep hem erg aan. Steven werd erg depressief, ging veel drinken en ik moest hem in de gaten houden.

Tijdens zijn reis in Bretagne is hij verongelukt op 18 september 1977. Hij maakte een fatale val en kreeg een hersenbloeding. Vanuit Groningen werd ik door Kees Pouw opgebeld en hoorde het vreselijke nieuws. Zo eindigde een lange vriendschap met een bijzonder mens en kunstenaar. In Fodor kreeg hij postuum een tentoonstelling met anderen, uitlopers van het expressionisme; een schitterend overzicht van een te kort leven.


redactie: Graag een mail naar de redactie, bij verdere vragen aan Paul Werner of als u belangstelling hebt naar hem te reageren. Die wordt dan fysiek doorgegeven aan Paul Werner.
Wilt u afbeeldingen zien van gouaches en / of litho's van Paul Werner, klik hier


/a>

tr> /a>