Cremer, Jan (1940)

Wij zijn de woeste wolven. Wij lachen om de oude beschimmelde gefortuneerde heren die zorgvuldig de verf van hun vingers wrijven, hun bedroefde bril oppoetsen, sterven. We hebben genoeg van hun verfijnde kleurengamma's. Het is allemaal rotzooi, esthetica.. Ik sodemieter verf op een doek, ik druip, spat, sla, schop; ik vecht met verf, soms win ik.

Ik ga op een paar meter afstand van mijn doeken staan en dan smijt ik de verf zo uit de bus ertegenaan. De verf die eraf wil lopen zet ik vast met gips. Een kwast gebruik ik nooit. Dat is ouderwets. Het is een trefzeker systeem als je het onder de knie hebt.

Ik schilder niet volgens een idee want ideeën zijn waardeloos. Ik wil alleen maar lekker verven; ik ben toch immers een gewone jongen en al die flauwekul van kunst en hogere ideeën kan me gestolen worden.

over zijn vijfluik:
de Japanse oorlog. Die spetters zijn mitrailleurschoten, het rood is bloed en de vlag is links zichtbaar.. ..neem nu dat doek Na-nacht. Gemakkelijk uit te leggen: ondergaande nacht, daar is de zee, daar is het strand, daar de nacht die achter de stad hangt en wijken moet voor het daglicht. De nacht fascineert me.

Het strijken van het penseel is een genot, het werken met kleur is een genot, geen groter genot dan kleur, om met blauwen te werken, de donkere schaduwen van de nacht, blauw, de erotische kleur, naast rood, mijn kleur.